به گزارش پایگاه خبری تحلیلی نوشهر فردا به نقل از «بلاغ» حجتالاسلام علیاکبر زارعیان| خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا…»؛ شمارش ماهها نزد خدا دوازده ماه است. در میان این دوازده ماه، ماه شعبان جایگاه ویژهای دارد که اگرچه نامش صراحتاً در آیات قرآن نیامده، اما در سنت نبوی و روایات معصومین (ع) به عنوان «ماه پیامبر اکرم (ص)» و ماه آمادگی برای ضیافت الهی شناخته میشود. پیامبر اکرم (ص) در حدیثی میفرمایند: «شَعْبَانُ شَهْرِی، وَ رَمَضَانُ شَهْرُ اللَّهِ»؛ شعبان ماه من است و رمضان ماه خدا. این ماه، فرصتی طلایی برای مؤمنان است تا با خودسازی و بندگی، خود را برای ورود به ماه مبارک رمضان آماده کنند.
اما ویژگی ممتاز و درخشان این ماه، میلاد سرور و سالار شهیدان، حضرت امام حسین (ع) در روز سوم شعبان است. ایشان که سیدالشهدا و قطب رهایی بخش هستند، در این ماه متولد شدند تا درس عزت، آزادگی و ایستادگی در برابر ظلم را به جهانیان بیاموزند. امام حسین (ع) فرزند پیامبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) است که خداوند عصمت آنان را در آیه تطهیر تثبیت کرده است. امام حسین علیه السلام نشان داد که دین خدا تنها با خون پاک ایشان تثبیت می شود. میلاد امام حسین (ع) در شعبان المعظم، این ماه را به فصلی از شادی و شور معنوی تبدیل کرده است که با عزاداری ماه محرم پیوندی عمیق دارد.
در کنار میلاد سیدالشهدا، ولادت سرداران و یاران باوفای ایشان نیز در این ماه گرامی داشته میشود. در روز چهارم شعبان، برادر و علمدار کربلا، حضرت ابوالفضل العباس (ع) چشم به جهان گشود. حضرت عباس که به «قمر بنی هاشم» ملقب است، نماد ایثار و وفاداری بینظیر است. او که پرچمدار لشکر حسینی بود، با دستانی که در راه دفاع از حریم ولایت قطع شد، درس عشق و فداکاری را به بشریت آموخت.
پس از آن، در روز پنجم شعبان، میلاد امام زینالعابدین (ع) جشن گرفته میشود. حضرت سجاد (ع) که در کربلا به عنوان تنها بازمانده بزرگسال، سنگینترین بار رسالت را بر دوش کشید، سرداری بود که با زبان دعا و منبر، جبهه حق را زنده نگه داشت. تولد این امام همام، به ما یادآوری میکند که بندگی خدا تنها در میدان جنگ نیست، بلکه در صحنههای مختلف زندگی و حتی در سختترین شرایط اسارت، باید تسبیحگوی خدا بود.
ایام شعبانیه، فرصتی بیبدیل برای تمرین بندگی و تهذیب نفس است. پیامبر اکرم (ص) در این ماه با دعای «اللَّهُمَّ بَارِکْ لَنَا فِی رَجَبٍ وَ شَعْبَانَ وَ بَلِّغْنَا رَمَضَانَ»، به ما آمادگی برای ورود به ماه ضیافت الهی را آموزش میدهند. این ماه، زمانی است برای بازنگری در اعمال، استغفار از گناهان و تقویت پیوند با خالق. حضور ذوات مقدسه اهلبیت (ع) در این ماه، به عنوان پیشگامان بندگی، راه را برای ما هموار کردهاند تا با توسل به آنان، گرههای کار خود را بگشاییم.
توسل به ذوات مقدسه، به ویژه در این ایام، کلید حل مشکلات و رسیدن به کمال انسانی است. اهلبیت (ع) سفینه نجات هستند و با تمسک به آنان، انسان از طوفان گناهان و انحرافات در امان میماند. در ماه شعبان که میلاد سرداران کربلا و خود سیدالشهدا را جشن میگیریم، باید از درسهای آنان بیاموزیم؛ درس عزت از امام حسین، درس وفاداری از حضرت عباس، درس صبر و عبادت از حضرت سجاد علیهم السلام.
